Z miłości do książek...

Arturo Perez-Reverte

Klub Dumas

Tę książkę polecono mi, ze słowami, że ona na pewno mi się spodoba. Cóż...  Zaczęłam czytać z entuzjazmem, skończyłam z coraz większym sceptycyzmem.

„Klub Dumas" opowiada o środowisku bibliofilów, antykwariuszy i wielbicieli literatury, dla których książka znajduje się na najwyższym stopniu hierarchii życiowej i są gotowi dla niej wydać fortunę albo nawet zabić.

Cóż... Sama szalenie kocham książki, ale żeby aż tak?  Chociaż... Jeżeli ktoś ma u siebie rękopis Narinii... <głaszcze lśniącą siekierkę> ...mogę się zabawić w Raskolnikowa ;)

Ale wracają do tematu, poza chorymi na umyśle starszymi panami, którzy wolą noce spędzać z książką, niż z kobietą, 'Klub Dumas" opowiada o pięknej miłości do książek, a szczególnie do Aleksandra Dumas (ojca). Z ręką na sercu muszę przyznać, że ta książka rozpaliła we mnie chęć przeczytania dzieł tego pisarza. Fanatyczni wielbiciele a zarazem bohaterzy książki Perez'a kochają wiernie „Trzech muszkieterów" i przemieniają ich bohaterów w postacie z krwi i kości, bądź sami się do nich upodobniają.  I kolejna zaleta - dzięki tej książce można w zupełnie nowy sposób spojrzeć na znanych wszystkim D'Artaniana, Portosa, Aramisa i Atosa. Stereotypy ich pozytywnych charakterów zostają złamane poprzez krztę krytyki.  

Przede wszystkim, czytając tę książkę, byłam pełna podziwu dla samego Perez'a za jego świetną znajomość dzieł Dumasa i nie tylko. Genialna umiejętność wplatania cytatów z innych dzieł w dialogi „Klubu Dumas"  wprost oszałamia.  Oraz wielki ukłon dla autora za ogrom wiadomości o Dumasie i jego książkach.

Romantyczna postać samotnego diabła lekko mnie rozczarowała. Nie tego się spodziewałam. Przypomniało mi to nieco „Grę anioła". Wplątanie sił nadprzyrodzonych, zamiast wymyślenia logicznego i przyziemnego rozwiązania. No ale po logiczne i przyziemne rzeczy  powinnam udać się do Pani Christie.

Podsumowując, początek i środek książki były niemal genialne. Czytałam z zapartym tchem i delektowałam się miłością do książek, o jakiej pisał Perez i opowiadali jego bohaterzy. Jednak końcówka zupełnie mnie rozczarowała, zniszczyła wszelką aurę kryminału i wprowadziła niedosyt. Tak jakbym nagle usiadła w brudnej kałuży. Poczułam jakiś dziwny niesmak i niedosyt. Nie tego się spodziewałam.

Głównym bohaterem „Klubu Dumas" są nie ludzie, a książka i właśnie za to ta powieść zyskuje u mnie dużego plusa. W połączeniu z muzyką Carlosa Zafona czytanie „Klubu..."  ofiarowało mi kilka pięknych wieczorów.

Uważam, że mimo niefortunnego zakończenia książkę przeczytać warto. I polecam ją szczególnie wielbicielom Dumasa.

Aria